Ο ήλιος γέρνει στον Μεσσηνιακό κόλπο με διάχυτο φως, ρόδινο, αλκυονίδα μέρα. Φύση γαλήνια, μαγευτική, ένας άλλος Ταΰγετος. Γλυκύς και εγκάρδιος, φιλόξενος και ειδυλλιακός. Η ματιά προσηλωμένη στα νότια, στην πολύκορφη ορεινή, σκληροτράχηλη Μάνη. Μια κατσιφάρα, όπως λένε την ομίχλη στην τοπική τους γλώσσα οι Μανιάτες, προσαραγμένη στη δυτική πλευρά. Έχει σκεπάσει το Οίτυλο, την Αρεόπολη, τον Πύργο τα πέτρινα γραφικά τους χωριά. Ο ήλιος συνέχισε να γέρνει και η χειμωνιάτικη μέρα ρίχνει το θερμόμετρο, ενώ επιστρέφουμε από ανάβαση στη νότια κορυφογραμμή, μέσω της Βασιλικής προς την Παναγιά τη Γιάτρισσα. Ένα σπρώξιμο στην ομίχλη, από νοτιοδυτικό άνεμο, και αυτή αρχίζει να ανεβαίνει ξαφνικά, λες και φούσκωσε η κατσαρόλα βράζοντας το γάλα.

Συνεχίζοντας ερευνώ το κατάλληλο σημείο ώστε να φωτογραφίσω το τοπίο, με το όμορφο αυτό σκηνικό, από κάποια θέση που να προβάλλεται το μοναστήρι της Παναγιάς καλύτερα. Ο δρόμος κατεβαίνει, στρίβει και ανεβαίνει σε ένα μικρό ύψωμα, όπου ξαφνικά αλλάζει το σκηνικό. Αυτό που βλέπουν τα μάτια μου δεν μπορώ να το πιστέψω. Ένα δεύτερο φούσκωμα και η ομίχλη πραγματικά ανέρχεται και χάνεται από την ανατολική πλευρά της Λακωνίας, κατηφορίζοντας στη πλαγιά, σκεπάζοντας στο διάσελο της κορυφογραμμής που βρίσκεται, λες και κάποιο μαγικό χέρι σήκωσε την κατσαρόλα και άδειασε το γάλα.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ
Αναφέρουν α) Διογένης Λαέρτιος, «Αναξίμανδρος έστησε στη Λακεδαίμονα συσκευές που έδειχναν τροχιές αστέρων και τις ισημερίες».

β) Κικέρων «ο Αναξίμανδρος είχε εγκαταστήσει αστεροσκοπείο στην κορφή του Ταϋγέτου».

ΓΛΩΣΣΙΚΑ
Αν και δεν έχεί τεκμηριωθεί πλήρως για τη λέξη ΛΑΚΩΝΙΑ υπάρχουν δύο εκδοχές:
α) Λας (αρχαία πέτρα, περιοχή, γη) + Κώνος (δηλ. πλησιάζοντας την περιοχή που διακρίνεται η πυραμιδοειδής υψηλότερη κορφή του Ταϋγέτου, είναι η Λακωνία).
β) Λάκων: δηλ. ο κάτοικος της περιοχής αυτής που ονομάζεται Λακωνία Λάκων-Λας +ων όπου το «ς» γίνεται «κ» εξού σίκυς γίνεται κίκυς ("Γλώσσες" Ησύχιος).