Γυρίζοντας, μετά την επίσκεψη στη Χείλα, στη συζήτηση διαπιστώνω ότι οι ορέξεις του Περικλή και του Μιχάλη για σπηλαιολογική δράση, δεν έχουν καλυφτεί. Έτσι αποφασίζουμε, αφού είναι μέρα ακόμη, για μια γρήγορη κάθοδο στο εξερευνημένο βάραθρο Καιάδα της Τρύπας του «Ταράτσα». Τα παιδιά αυτά τα καταλαβαίνω απόλυτα, αφού έχουν ακούσει τόσα και τόσα για το βάραθρο αυτό από τους παλαιότερους και τις μαύρες σελίδες από την Ιστορία του τόπου μας.

Ένα Σάββατο πρωί του 1970, ο καθηγητής Ιάκωβος Καρακωστάνογλου, ιδρυτικό μέλος του ΣΠΕΛΕΟ, ζήτησε άδεια από τον αστυνόμο της περιοχής να κατέβει για εξερεύνηση του βαράθρου. Αυτός αντέδρασε αρνητικά. Την άλλη μέρα που έπινε καφέ σε καφενείο του Αη Δημήτρη με τον φίλο του τον Μιχ. Δούνια, είδε συμπτωματικά την ομάδα που επέστρεφε με τα οστά των ανθρώπων που ήταν εκεί.

Το 1998 τον Ιούλιο, στην πρώτη αποστολή του ΣΠΕΛΕΟ που διοργάνωσε, είχε επιλεχθεί για πρώτη κάθοδο στο βάραθρο αυτό και μετά αμέσως στην τρύπα του «Βοριά». Σε λίγη ώρα φτάσαμε, αφού οι αποστάσεις είναι μικρές. Μια έκπληξη μας περίμενε, αφού παρατηρήσαμε ότι το εικονοστάσι ήταν ριγμένο δίπλα και στη θέση του υπήρχε διανοιγμένη τρύπα στο συμπαγή ασβεστόλιθο, μέχρι το σημείο που συναντούσε τη διάκλαση. Πολλά θρυμματισμένα πετρώματα ήταν βγαλμένα δίπλα. Άρα είχαν δίκιο που μου είχαν αναφέρει ότι κάποια βράδια κάποιοι εκεί δημιουργούσαν εκρήξεις και έφευγαν και κάποια άλλη μέρα επέστρεφαν και έσκαβαν. Μια καθαρή και ηλίθια βλακεία να αναζητεί κανείς κάτι θαμμένο σε συμπαγή βράχο, σε σημείο που δεν υπήρχε ούτε χιλιοστό σκόνης να σκάψεις και να βρεις τι; Από την άλλη, μια καταστροφή διαπιστώνουμε κατεβαίνοντας το βάραθρο. Παντού σκόνες από τα χώματα. Στο δάπεδο σκουπίδια από μπουκάλια νερού, χαρτιά, μπομπίνα με φυτίλι που απέμεινε, καθώς ακόμη και κράνος μηχανής. Ο Περικλής ψάχνει να βρει το χαώδες βάραθρο απ’ άκρη σ’ άκρη, ενώ διαμαρτύρεται για όλη αυτή την κατάσταση, γεμάτος από σκόνη και χώματα.

Από την άλλη απορεί πως σε ένα τόσο μικρό ρήγμα , που το μέγιστο πλάτος η μεζούρα δείχνει 120 cm και με βάθος 18,20 m, χώρεσαν τόσοι άνθρωποι.

Βγαίνοντας, ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα απαλύνει τα συναισθήματά μας στην επιστροφή.

Μια αξιοσημείωτη παρατήρηση, αυτή τη φορά, είναι ότι στο δεξί τοίχωμα υπάρχει μαύρος σταυρός, σαν αυτός του Πάσχα, με την πασχαλινή λαμπάδα που φτιάχνουμε στα σπίτια μας με το Άγιο Φως.