Τρύπα στην Αρμίτσα,Δήμος Φάριδος

Τρύπα στην Αρμίτσα

Μετά τους Γοράνους, ένα επόμενο ψηλό μπαλκόνι του Ταϋγέτου με πανέμορφη θέα, μας υποδέχεται. Από εκεί συνεχίζουμε νέα ασφάλτινη διαδρομή προς τη Μονή Γόλας. Γύρω από τη μονή, μία όαση από πανύψηλα δέντρα, αιωνόβιες δρυς, καστανιές, δασικά πεύκα και έλατα. Στη συνέχεια, νέα διάνοιξη δρόμου συνεχίζει ακόμη πιο ψηλά με χωματόδρομο.

Φτάνουμε στο μαντρί του παπά-Γιώργη Λαμπρινού στην Αρμίτσα. Λίγο πιο πάνω, στο πλάϊ του δρόμου, η μπουλντόζα κατά τη κατασκευή του δρόμου διένειξε τρύπα στην οποία έχουν βάλει μία μεγάλη ρόδα για να μην πέφτουν τα γίδια. Σταματώντας διαπιστώνουμε ότι εκεί υπάρχει βαθύ βάραθρο.

Πριν τελειώσει το αρμάτωμα, μια μικρή βροχή μας ανάγκασε να συγκεντρώσουμε τα υλικά στα αυτοκίνητα και να περιμένουμε μέσα σ’ αυτά και εμείς. Θέλαμε αποτέλεσμα στην αποστολή αυτή, οπότε αφού πέρασε η βροχούλα συνεχίσαμε. Πρώτος κατέβηκε στο βάραθρο ο Νεκτάριος Ζουριδάκης. Στην συνέχεια κατέβηκα να τον συναντήσω για την εξερεύνηση. Η πρώτη εντύπωση στο βάραθρο αυτό ήταν ότι ο διάκοσμος δεν έλειπε από άκρη σε άκρη.

Πρώτη φορά συναντάμε 47μ. βάραθρο και να μην υπάρχει ένα μικρό σημείο αστόλιστο. Παντού παραπετάσματα και σταλακτίτες. Το δάπεδο καταλαμβάνει επιφάνεια μικρής αίθουσας που η οροφή προεκτείνεται πολύ ψηλά στα 47μ, όπου υπάρχει η διανοιγμένη είσοδος από την μπουλντόζα. Εκεί εισέρχεται λίγο φως, ενώ στο σημείο αυτό η οροφή συγκλίνει σε επιφάνεια ενός τ.μ. και τελειώνει ακριβώς στο σημείο της τρύπας. Ένα μέτρο ψηλότερα αν περνούσε το μηχάνημα δεν θα είχε αποκαλυφθεί το βάραθρο.

Στην μικρή αυτή αίθουσα υπάρχει στενό σημείο που από το επάνω μέρος ανοίγει. Ανεβαίνουμε και περνάμε σε έναν διάδρομο που λίγο ανηφορικά καταλήγει σε βάραθρο 5 μέτρων βάθος και ύψος άλλα 12μ. Με άλλα λόγια, από τον έναν κύλινδρο φτάνουμε στον άλλο τον μικρότερο, που έχουν το σχήμα οβίδας. Επιστρέφουμε στο κυρίως χώρο του βαράθρου και ανεβαίνουμε σε μικρό πατάρι που και αυτό έχει το ίδιο σχήμα. Στο τελείωμα υπάρχει μικρό γκουρ με λίγο νερό. Παντού υγρασία και συνεχής διάκοσμος. Αφού τελειώνουμε αυτή την όμορφη περιήγηση στο όμορφο αυτό και ιδιόμορφο βάραθρο, έρχεται η ώρα για χαρτογράφηση και φωτογράφηση. Έχω μετανιώσει που δεν κατέβασα την κάμερα, αλλά σε μια επόμενη επίσκεψη θα γίνει κι’ αυτό. Μέσα από όλες αυτές τις όμορφες εντυπώσεις, μας στεναχωρεί το θέμα ότι έχουν πέσει από την διάνοιξη κάποιες πέτρες και λίγα ξύλα και κλαδιά. Ανεβαίνει πρώτος ο Νεκτάριος και μετά έρχεται η σειρά μου.

Στα μέσα της διαδρομής, λίγα μέτρα αριστερά, υπάρχει κι’ άλλο πατάρι. Ασφαλισμένος από το σχοινί πιάνομαι διαδοχικά από παραπετάσματα και καταφέρνω να φτάσω στο πατάρι αυτό. Είναι ότι πιο όμορφο σε διάκοσμο. Στην είσοδό του μεγάλοι σταλαγμίτες που πιάνομαι από αυτούς και καταφέρνω να το φωτογραφίσω, από την οροφή κρέμονται μεγάλοι σταλακτίτες και στα πλαϊνά τοιχώματα όλο παραπετάσματα. Απέναντι όμως υπάρχει και άλλο μεγάλο άνοιγμα στο τοίχωμα, το οποίο δείχνει να συνεχίζει και προς τα κάτω σαν παράλληλο εφαπτόμενο βάραθρο. Είναι όμως δύσκολο αλλά και επικίνδυνο να τραβερσάρω απέναντι διότι, αν φύγω από τα τοιχώματα, η απόσταση είναι μεγάλη και ακριβώς απέναντι.

Έτσι μένουν κάποια ερωτήματα για συνέχιση της αποστολής με ειδικό αρμάτωμα τραβέρσα ή χρήση άγκυρας. Φτάνοντας στην έξοδο παρατηρώ ότι στα ανώτερα αυτά σημεία, από τον αερισμό το σπήλαιο, αν και έχει αποκαλυφθεί εδώ και ένα χρόνο, είναι στεγνό και έχει σταματήσει η ενέργεια και η ζωντάνια στα τοιχώματα. Σκέφτομαι ότι με κάποιον τρόπο για να προστατευτεί το βάραθρο θα πρέπει να κλείσει το συντομότερο με μια μικρή πόρτα. Επίσης θα πρέπει να προστατευτεί και από τα χώματα ή τις λάσπες που εισέρχονται από τον αύλακα του δρόμου που βρίσκεται η είσοδος. Η αποστολή με αυτές τις ωραίες εντυπώσεις τελειώνει αργά το απόγευμα, έχοντας φυσικά τα στοιχεία των μετρήσεων και τα φιλμ.