ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟΚΤΑ Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΕΙ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

«Τρύπα του Βοριά» : όταν η φύση δημιουργεί
της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΖΑΡΙΦΗ

Οι εντυπώσεις από ένα σπήλαιο είναι σίγουρα μοναδικές, όταν όμως πρόκειται για την «Τρύπα του Βοριά», η οποία «αναφύεται» στο πρώτο «πόδι» της Πελοποννήσου, τότε, ακόμη και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Οι τεράστιοι λευκοί καταρράχτες, οι σταλαχτίτες, οι κολώνες και τα υπερυψωμένα ταβάνια, που μοιάζουν με τρούλους, αναμφίβολα ξεπερνούν κάθε φαντασία… Οι ντόπιοι το ονόμασαν «Τρύπα του Βοριά», και δεν είναι καθόλου τυχαίο. Για να διεισδύσει κανείς στο άγνωστο αυτό σπήλαιο και να θαυμάσει τις σπάνιες ομορφιές του, χρειάζεται να υποβάλει το σώμα του σε μια μικρή δοκιμασία. Να περάσει –μαζί με τον απαραίτητο εξοπλισμό- από μια μικρή τρύπα 35Χ40 εκ. Όσο για τον βοριά, το βουητό του είναι η πρώτη εμπειρία που «εισπράττει» ο επίδοξος επισκέπτης όταν πλησιάζει στο στόμιο του σπηλαίου, δηλαδή τη φυσική του είσοδο.

Πως φτάνουμε
Για να φτάσει κάποιος στο σπήλαιο, αρκεί να διασχίσει την πεδιάδα των Μολάων και να συναντήσει το χωριό Μεταμόρφωση, που βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Πάρνωνα. Στη συνέχεια, το βέλος του χάρτη δείχνει προς τον νοτιά, όπου δύο χιλιόμετρα μετά τη Συκιά βρίσκεται η φυσική καταβόθρα. Εκεί, τον χειμώνα, τα νερά σχηματίζουν πολλές φορές λίμνη, αποκόβοντας τη συγκοινωνία προς τη Μονεμβασιά.

Ύστερα από 500 μέτρα βρίσκεται μια μικρή ρεματιά, από την οποία έρχεται το βουητό του ανέμου, που βγαίνει από τα «σπλάχνα» της γης.

Κάποιοι κωδικοί γραμμένοι με κόκκινο χρώμα, καθώς και η χρονολογία 1999, μαρτυρούν την επίσκεψη των Ιταλών σπηλαιολόγων, οι οποίοι έφθασαν εκεί καθοδηγούμενοι από τον αρχαιολόγο Γιώργο Σταματάκο.

Η ομάδα του Σπηλαιολογικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠΕΛΕΟ), που εξερεύνησε το σπήλαιο και κατέθεσε τις δικές της μαρτυρίες στην «ΑτΚ», αποτελείται από τα μέλη : Γιάννη Κοφινά, Στέφανο Νικολαϊδη, Γιάννη Δέμη και Ιωάννα Ανδρέου. Το ταξίδι που κάνουμε εμείς, σήμερα, στις υπόγειες ονειρικές διαδρομές το οφείλουμε στην ομαδική δουλειά, το μεράκι και την τόλμη αυτών των ανθρώπων, ενώ το φωτογραφικό υλικό και τις πολύτιμες πληροφορίες για το σπήλαιο προσέφερε ο κ. Γιάννης Κοφινάς, ο οποίος κατάγεται από την κωμόπολη των Μολάων. Μάλιστα, στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε στην εκδήλωση που διοργανώνει ο Δήμος Μολάων σε συνεργασία με το ΣΠΕΛΕΟ. Το χάπενινγκ θα γίνει στην πλατεία του χωριού Μεταμόρφωση, αμέσως μετά τη δύση του ηλίου της 17ης Ιουλίου, όπου θα προβληθούν βίντεο και σλάιτς που θα παρουσιάζουν την «Τρύπα του Βοριά», η οποία δικαίως ανακηρύχθηκε ως το κορυφαίο σπήλαιο της δεκαετίας.

Η εξερεύνηση της «Τρύπας του Βοριά»
Το ταξίδι στα έγκατα της γης ξεκινάει. Το κορμί χαλαρώνει. Τα πόδια στην τρύπα, τα χέρια στην ανάταση, και το κόκκινο κράνος χάνεται από προσώπου γης.

Η πρώτη εντύπωση κατεβαίνοντας στο σπήλαιο είναι το ότι σε όλη του την έκταση υπάρχουν πεσμένοι βράχοι από την οροφή, όπως και μεγάλες κολώνες, σταλακτίτες και σπασμένοι σταλαγμίτες. Η μοναδική εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι οι καταστροφές προήλθαν το 75 μ.Χ., όταν το «πόδι» της Λακωνίας υπέστη φοβερές καταστροφές από τον μεγάλο σεισμό στις παραθαλάσσιες πόλεις Επίδαυρο, Πλειές, Ακραία κ.ά.

Το βάθος του βαράθρου είναι 48 μέτρα. Από εκεί, μια στοά κατηφορίζει δυτικά προς την πεδιάδα του Ασωπού. Έχει μήκος 350 μέτρα και βρίσκεται 132 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης.

Η ανατολική στοά προς τον Πάρνωνα ανηφορίζει, αρχικά, και, στη συνέχεια, κατηφορίζει σε μήκος 300 μέτρων, ενώ βρίσκεται σε βάθος 81 μέτρων από την επιφάνεια της γης. Με τη δοκιμασία της διείσδυσης από το στενό στόμιο με σχοινί, η τρύπα ανοίγει και γίνεται ένα πηγάδι στολισμένο με μικρά «πατάρια» και σταλακτίτες. Το θέαμα που αντικρίζει κανείς αρχίζει και γίνεται μοναδικό… Ο σχηματισμός στο δάπεδο των σταλαγμιτών μοιάζει με μεγάλα τηγανητά αυγά, διαμέτρου 30 εκατοστών, τα οποία τα σχηματίζουν σταγόνες που πέφτουν από το ταβάνι, ύψους 20 μέτρων.

Πιο κάτω, βρίσκονται συνεχόμενοι σταλαγμίτες, που μοιάζουν με πέταλα από ανθισμένα τριαντάφυλλα. Κατεβαίνοντας, η ομάδα του ΣΠΕΛΕΟ συναντά έναν κρυστάλλινο σχηματισμό, ο οποίος μοιάζει με λευκές αρκούδες, η μία πάνω στην άλλη, ενώ, αμέσως μετά, διακρίνει έναν όμορφο αλαβάστρινο κίονα.

Στο κατέβασμα της υψηλής οροφής –σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες των μελών του ΣΠΕΛΕΟ- κρέμεται ένα «κουρτίνωμα», που μοιάζει με αρχαιοελληνικό ιμάτιο. Πιο πέρα, υπάρχουν ζεύγη από χαυλιόδοντες μιας οικογένειας ελεφάντων, ενώ πιο κάτω βρίσκεται ένας καθήμενος …Βούδας. Στον αριστερό τοίχο κατεβαίνει από ψηλά ένας κίτρινος καταρράχτης.

Ωστόσο, οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ. Υπάρχουν πολλοί όμορφοι και αρμονικοί σχηματισμοί με λευκά ή κόκκινα χρώματα από οξείδια σιδήρου, ενώ πολλά μικρά «μακαρόνια» με μεγάλο μήκος σχηματίζουν πτώση βροχής.

Ένα άλλο σπάνιο φαινόμενο που χαρακτηρίζει το σπήλαιο είναι η διάβρωση του δαπέδου και των σταλαγμιτικών υλικών από το νερό, που πέφτει από ψηλά και σε μεγάλες ποσότητες. Οι τρύπες οι οποίες σχηματίζονται βαθιά στα δάπεδο είναι από σταλαγμίτες, που άλλοτε χτίζονται με σταγόνες και άλλοτε διαβρώνονται, δημιουργώντας θήκες σαν κηροπήγια! Άλλοι διαβρωμένοι βράχοι σχηματίζουν μεγάλα «σφουγγάρια», που θα τα ζήλευαν και οι Καλύμνιοι σφουγγαράδες. Στη συνέχεια, χιλιάδες μικρά αγκάθια και βελονάκια σχηματίζουν σπάνιους επικίνδυνους κάκτους…

Μερικά όμως σημεία του σπηλαίου θυμίζουν, πραγματικά, χιονισμένο τοπίο, καθώς έχουν επικαλυφθεί με ένα βελούδινο στρώμα που μοιάζει με πάχνη… Όσο για τον σχηματισμό παραπετασματοειδών κουρτινών, κι εδώ δεν υπάρχει περιγραφή. Ατελείωτες γλώσσες κρέμονται παντού. Μάλιστα, πολλές φορές οι σχηματισμοί και τα χρώματα δίνουν την εντύπωση στον επισκέπτη ότι βλέπει να κρέμονται ρούχα διαφόρων υφασμάτων… Στο βάθος, όπου είναι και το αποκορύφωμα, υπάρχει μια υπέροχη μικρή λίμνη, στην οποία οι αλλαγές της στάθμης του νερού έχουν δημιουργήσει σχηματισμούς σε νούφαρα και κοράλλια με λευκό σταλακτικό υλικό. Και αυτό είναι το «κρεσέντο πριν από το φινάλε», μιας και το σπήλαιο κάπου εδώ τελειώνει…

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 4.7.99
Για να διεισδύσει κανείς στο άγνωστο αυτό σπήλαιο χρειάζεται να περάσει –μαζί με τον απαραίτητο εξοπλισμό- από μια μικρή τρύπα 35Χ40 εκ.