Δημοσίευμα της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ» στις 20 Δεκεμβρίου 1998
Κείμενο: Αλέξανδρος Τσαντούλας

Καθώς η οροσειρά του Πάρνωνα αρχίζει και σβήνει εκεί που αναφύεται το πρώτο πόδι της Πελοποννήσου, η κωμόπολη των Μολάων διαφεντεύει πάνω στην οδική αρτηρία Σπάρτης-Μονεμβασιάς. Κοντά το χωριό Μεταμόρφωση και λίγο παραδίπλα, η φυσική καταβόθρα καταπίνει τα βρόχινα νερά της ευρύτερης λεκάνης απορροής.

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι εκεί και σε περίοδο ξηρασίας οι Γερμανοί λειτούργησαν προκεχωρημένη αεροπορική βάση για τα Στούκας, που θα εφορμούσαν στο Μάλεμε κατά το βομβαρδισμό της Κρήτης.

Η θαμνώδης πλαγιά ανηφορίζει στο βουνό και κοντά στο παλιό ασβεστοκάμινο η γη αναδίνει δροσερό χειμαρρώδη άνεμο από τα σπλάχνα της.

Ένας ανήσυχος και δραστήριος γηγενής, ο Γιάννης Κοφινάς, από μικρό παιδί ακούει ιστορίες και παραμύθια για τον κόσμο των σπηλαίων. Μεγαλώνει, αποκτά πολύτιμες εμπειρίες, γίνεται μέλος του Σπηλαιολογικού Εξερευνητικού Ομίλου (ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.) και ο παράδεισος της «Τρύπας του Βοριά» τον περιμένει.

Ας παρακολουθήσουμε το ταξίδι του σ’ αυτές τις υπόγειες ονειρικές διαδρομές.

Μια δυσδιάκριτη τρύπα με διάμετρο 35 εκατοστά προκαλεί ερωτηματικά και ανησυχία. Ξεκινάει, βάζει τα πόδια στην τρύπα, χαλαρώνει και ισιώνει το κορμί, το βάρος του σώματος και κάποιες ταλαντεύσεις του κορμού τον βυθίζουν μέχρι τους ώμους. Τα χέρια στην ανάταση τώρα και το κόκκινο κράνος του χάνεται από προσώπου γης...

Το στενό πηγάδι ανοίγει, οι πρώτοι σταλακτίτες καλωσορίζουν και πενήντα μέτρα χαμηλότερα η καταρρίχηση με το σχοινί τελειώνει. Σταλακτιτικοί σχηματισμοί ορίζουν ροδοπέταλα, αρχαιοελληνικές χλαμύδες, αρμόνια και καταρράκτες. Κάτω η ασβεστολιθική σταγοννοροή υψώνει σταλαγμιτικές κολόνες, κηροπήγια-κάκτους και λίθινα σφουγγάρια!

Όταν η κατάπληξη της χρωματικής ανάγλυφης πανδαισίας κοπάζει, τότε ανακαλύπτονται διάδρομοι και στενό περάσματα που οδηγούν σε νέες αίθουσες παραμυθιών και τέχνης της φύσης.

Σίγουρα η εξερεύνηση της «Τρύπας του Βοριά» και η χαρτογράφησή της που ολοκληρώθηκε προς το τέλος του καλοκαιριού από τον Γιάννη Κοφινά και τους πολύπειρους συναδέλφους του στον ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. το αναδεικνύει σαν κορυφαίο σπήλαιο της δεκαετίας λόγω του πλούτου και της ποικιλίας των σταλαγμιτικών και σταλακτιτικών σχηματισμών του και του βάθους των διαδρόμων και των περασμάτων του.